Rokoko
Barokowa kontynuacja czy negacja?
Ostatnim typem nurtu literackiego, jaki pojawia się w oświeceniu jest rokoko. Już sama jego nazwa, która mogłaby nawiązywać do barocco, sugeruje nam, że powraca do swojego poprzednika epokowego. Rokoko to także często przerost formy nad treścią, ale jest to sumienne, zaś w literaturze odnosi się do czegoś w rodzaju wysublimowanej zabawy. Nie było tak heroiczne, tak moralne, raczej hedonistyczne. Zakłada przede wszystkim subtelne wyrafinowanie w doborze wszystkiego, co nas otacza. Jest delikatniejszy od baroku jako takiego, nie zakłada bowiem ciężkości, a wyjątkową tkliwość dla świata. Rokoko jest „lekkie”, autorzy, którzy pisali na kanwie tego prądu literackiego odnosili się do sensualizmu, pisząc swoje sielanki, drobne utwory epigramatyczne czy komedie. Rokoko silnie kojarzy się właśnie z Francją Marii Antoniny, pełną zabaw i delikatnego śmiechu. Jest bardziej zbliżone do sentymentalizmu niż klasycyzm, ale i tak mocno od niego odbiega, realizując własne założenia. Co prawda, wyznaje sielankę tak samo mocno, jak sentymentalizm, ale traktuje ją raczej jako zabawę. Jednocześnie wyznaje libertynizm i sprzeciwia się zakłamaniu świata, jego oczywistej hipokryzji.