Sentymentalizm
Czyli opozycja klasycyzmu
Klasycyzm nie mógł egzystować bez zdania przeciwnego, które realizuje z kolei sentymentalizm. Ten nurt został założony między innymi przez Jeana Jacquesa Rosseau, który był też reformatorem edukacji. Sentymentalizm ma swoje korzenie przede wszystkim w uczuciach. Zakłada, że człowiek nie może egzystować bez swoich emocji, które powinny być na tyle mądre, co przemyślane. Sentymentalizm zahacza o litość i empatię, wprowadza indywidualizację bohatera literackiego, który od tej pory będzie przeżywał różnego typu rozterki, stanie się ludzki, będzie rozważał różnego typu problemy społeczne. Sentymentalizm jest więc dydaktyczny poprzez uczucia, chociaż opiera się także na smutku i nostalgii, dużo mówi o religii, a także próbuje naśladować naturę, lecz nie tą prostą – a nieokiełznaną i dziką, której oprzeć się nie zgoła, do której, wedle sentymentalizmu, wrócić należy. Człowiek powinien patrzeć na świat z miłością. Jego podstawowymi zaletami mają być czułość, najlepiej, żeby oderwał się on od cywilizacji i zajął… pasterstwem. Powraca więc topos Arkadii, życia sielskiego.