Twórczość poetów oświeceniowych
Czyli Karpiński, Trembecki i Kniaźnin
Oprócz Krasickiego na polu polskiej literatury oświeceniowej pojawili się tacy ludzie, jak Franciszek Karpiński. Był czołowym przedstawicielem polskiego sentymentalizmu. Nazywany był „poetą serca” ze względu na swoje utwory, które nawiązywały przede wszystkim do tematyki miłosnej. Takim przykładem jest na przykład wiersz Laura i Filon, opowiadający historię dwojga kochanków, którzy spotykają się pod lasem. Laura oskarża Filona o najróżniejsze występki, ponieważ nie dostrzega go ukrytego za krzewami. Ich miłość jest zaborcza i nienasycona, mimo, że wszystko dzieje się w sielankowym otoczeniu, to jednak budzi niepokój. Kolejnym przykładem poety sentymentalnego jest Franciszek Kniaźnin, który pisze swoje Bajki i Erotyki. Jego bajki były wzorowane na tych, które napisał Jean de la Fontaine. Doskonale łączył ze sobą klasyczne formy z poezją sentymentalną, przez co jest uważany za dobrego poetę. Ostatnim przykładem jest Stanisław Trembecki, który tworzył w klasycyzmie. Jego poezja oscyluje o politykę, przykładem tu jest Sofiówka, opis pięknego miejsca, dedykowanego Zofii Potockiej.